Czując. Rozmowy o emocjach - recenzja książki

Ta książka trafia w punkt szczególnie wtedy, gdy masz poczucie, że emocje dzieją się szybciej niż Twoja zdolność, żeby je nazwać. Zamiast moralizowania i prostych recept dostajesz rozmowy, które porządkują wewnętrzny chaos w łagodny, ale konkretny sposób. Agnieszka Jucewicz prowadzi dialogi z ekspertami i dzięki temu nie zostajesz sama z teorią - każde uczucie ma swój kontekst, swoje źródła i swój sens. To lektura, która nie obiecuje, że będzie łatwo, za to daje poczucie, że można się nauczyć ze sobą obchodzić delikatniej.

O czym jest "Czując. Rozmowy o emocjach"?

To zbiór rozmów o emocjach i stanach, które tworzą codzienność: od wdzięczności i miłości, przez lęk, złość czy wstyd, po nudę, stratę i smutek. Każdy rozdział jest skupiony na jednym temacie, dzięki czemu możesz czytać ją wybiórczo, w zależności od tego, co akurat w Tobie gra. Ten format działa zaskakująco dobrze, bo emocje rzadko potrzebują wykładu - częściej potrzebują języka, który pozwala je oswoić, i perspektywy, która pokazuje, że to, co czujesz, ma swoje uzasadnienie.

Ważny jest też ton: bez dzielenia uczuć na „ładne” i „brzydkie”. Emocje są tu traktowane jak informacja o Twoich granicach, potrzebach i historii. To podejście daje ulgę, bo odbiera poczucie winy za samo odczuwanie. Zamiast walczyć ze sobą, zaczynasz słuchać siebie uważniej.

Co w książce "Czując. Rozmowy o emocjach" działa najmocniej?

Największą wartością jest to, że rozmowy prowadzą do autorefleksji bez nacisku. Nie ma tu atmosfery „musisz się zmienić”, jest raczej zaproszenie: „sprawdź, co jest pod spodem”. W wielu momentach wraca temat dzieciństwa, pierwszych doświadczeń bliskości, kar i nagród, tego, jak uczyliśmy się regulować napięcie i co robimy dzisiaj, kiedy w środku robi się za głośno. To nie jest wbijanie szpil w rodziców ani grzebanie dla samego grzebania. Bardziej mapa: skąd mi się to bierze, dlaczego reaguję tak, a nie inaczej, co jest moim automatem.

Emocje jako informacja, nie problem

Ta perspektywa zostaje na długo. Gdy traktujesz emocje jak wiadomość, łatwiej przestać je uciszać na siłę. Lęk może mówić o przeciążeniu albo o braku bezpieczeństwa. Złość może bronić Twoich granic. Wstyd często niesie historię zawstydzania, a nie „Twoją wadę”. Nawet nuda potrafi być sygnałem, że dusisz ciekawość i jedziesz na samym obowiązku. To jest bardzo „życiowe” i naprawdę pomaga w codziennych sytuacjach, kiedy zwykle działamy nawykowo.

Trudne tematy bez moralizowania

Są rozdziały, które dotykają emocji, o których nie lubimy mówić głośno, bo wydają się „nieeleganckie” albo „niewdzięczne”. Zazdrość, poczucie winy, wstyd czy namiętność bywają spychane do szuflady, a potem wracają w relacjach jak cień. Tu dostają przestrzeń. I to jest mocne, bo kiedy coś ma przestrzeń, przestaje rządzić po kryjomu.

Dla kogo to będzie strzał w dziesiątkę, a kto może poczuć niedosyt?

Jeśli lubisz książki, które nie udają, że życie jest proste, ale jednocześnie nie wciągają Cię w ciężar, ta pozycja będzie bardzo trafiona. Sprawdzi się też, gdy masz już dość poradników „zrób to w 7 dni” i potrzebujesz bardziej dojrzałej rozmowy: bez presji, za to z uważnością na człowieka.

Niedosyt mogą poczuć osoby, które oczekują narzędzi krok po kroku, ćwiczeń na końcu rozdziału i wyraźnego planu działania. Tu praktyka jest raczej między wierszami: w tym, co w Tobie zostaje po lekturze, i w tym, do jakich pytań zaczynasz wracać. Warto też pamiętać, że żadna książka nie zastąpi terapii, jeśli niesiesz w sobie trudne doświadczenia i potrzebujesz bezpiecznej relacji, w której można je przepracować.

Jak czytać "Czując. Rozmowy o emocjach", żeby z tego coś zostało?

Najlepiej działa czytanie powoli, z zatrzymywaniem się na fragmentach, które poruszają. Dobrze jest wracać do jednego rozdziału i sprawdzać, co on uruchamia w relacjach, w ciele, w sposobie myślenia o sobie. Bardzo wspierające bywa też proste pisanie po lekturze: kilka zdań o tym, co we mnie zarezonowało, z czym się nie zgadzam, czego się boję nazwać. Jeśli lubisz taką formę pracy, to naturalnym przedłużeniem tej książki jest intuicyjna praca z dziennikiem - bez spiny, bardziej jak rozmowa ze sobą niż „zadanie domowe”.

A kiedy czujesz, że temat robi się zbyt intensywny, warto wrócić do ciała. Czasem kilka minut spokojnego oddechu albo krótkiej praktyki wyciszenia pomaga poukładać emocje lepiej niż kolejne analizowanie. W tym klimacie dobrze odnajduje się też prosta medytacja - jako miękki reset, który domyka wątki z głowy i sprowadza Cię z powrotem do „tu i teraz”.

Werdykt

To mądra, ciepła i bardzo potrzebna książka o emocjach, które często próbujemy „ogarnąć”, zamiast je zrozumieć. Największą siłą jest rozmowa: żywa, ludzka, bez wywyższania się, a jednocześnie osadzona w wiedzy. Daje język do nazywania stanów, które bywają trudne do uchwycenia, i uczy patrzeć na siebie z większą łagodnością. Jeśli szukasz lektury, która pomoże Ci lepiej czuć, a nie tylko lepiej się kontrolować, to naprawdę dobry wybór.

"Czując. Rozmowy o emocjach" w pigułce

To książka w formie rozmów o emocjach, która pomaga je nazywać, rozumieć i traktować jak sygnały, a nie problem do usunięcia. Czytana powoli porządkuje wewnętrzny świat, daje ulgę w poczuciu winy i pokazuje, jak bardzo nasze reakcje bywają związane z doświadczeniami z przeszłości.